กาลครั้งหนึ่ง........ความทรงจำของวันนี้ ไม่ได้เป็นเรื่องทั่วไป หรือเกี่ยวกับผู้ใด แต่เป็นเรื่องของข้าพเจ้าที่อยากจะบันทึกเก็บไว้ในความทรงจำเท่านั้นเอง
เมื่อสองวันก่อนเศร้าสร้อย ขนาดไม่ยอมกินข้าวกินปลา (กินแต่ขนม)
......
วันรับปริญญาที่จะถึง ครอบครัวเราไม่มีใครไปเลย............
มันทำให้น้อยใจชะมัด
.......
...
..
แต่ก็ต้องยอมจำนนด้วยเหตุผล
ที่ว่าพี่สาวเราท้อง แล้วหมอที่ไปฝากครรภ์ไม่อยากให้เสี่ยง
กลัวติดไข้หวัดจากงานรับปริญญา เพราะคนเยอะ
ทำให้พี่สาวไม่สามารถไปรับพ่อกับแม่มาวันงานได้
ก็เศร้านิดๆ (มั้ง)
แต่ไม่เป็นไรหรอกกกก
แค่อยากจะบอกพ่อกับแม่พี่ ว่า
ถึงแม่
หนูเรียนจบแล้วเน้อ
แล้วก็สามปีครึ่งเหมือนที่ตั้งใจด้วยนะ
ถึงจะไม่ได้เกียรตินิยม แต่ยังสามกว่าอยู่ ก็ถือว่ารอดมาได้ก็ดีแล้ว
หนูตั้งใจเรียนเพื่อพ่อกับแม่ และพี่น๊า
หนูขอโทษด้วยที่ตอนจะจบ ม.6 หนูเลือกเรียนไกลบ้าน
ทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วงมาก
หนูขอโทษที่ปีหนึ่งปีสองหนูไม่ค่อยได้กลับบ้านเลย
แม่พ่อคงน้อยใจ เพราะเพื่อนแถวบ้านกลับบ้านบ่อยแต่หนูไม่ได้กลับ
หนูไม่ได้เถลไถลน๊า
หนูเรียนคณะสังคมสงเคราะห์ใช่ว่าจะมีเวลาว่าง
วันหยุดสองหรือสามวันหนูก็ไม่ได้หยุดน๊า
วันเด็กหนูต้องไปจัดกิจกรรมให้เด็กที่บ้านพักเด็ก เด็กเร่ร่อน เด็กพิการ เด็กตาบอด เด็กติดยา ฯลฯ
ซึ่งถ้าเมื่อก่อนหนูก็จะอ้อนพ่อแม่ในวันนี้
วันพ่อวันแม่ หนูต้องไปบ้านพักคนชรา ไปทำสันทนาการกิจกรรมต่างๆให้คนแก่ที่ลูกหลานทิ้งไว้
หรือปล่อยให้อยู่คนเดียว จนสังคมต้องรับภาระเอามาดูแลในสถานสงเคราะห์
แต่หนูไม่ได้กลับไปไหว้พ่อแม่เลย
วันลอยกระทง ปีใหม่ สงกรานต์ หนูต้องไปจัดกิจกรรมกีฬาที่ทัณฑะสถาน
เรื่อนจำ ให้พวกเขาได้มีเสียงหัวเราะ สันทนาการ
วันหยุดสองสามวันหนูต้องไปค่ายสร้าง สร้างห้องสมุด โรงอาหารบนดอยไกลๆ
หรือหนูต้องไปดูงานสัมนาสถานสงเคราะห์ต่างจังหวัดบ่อยๆ
หนูมีการบ้านมาทุกวัน แต่ละวันปัญหาสังคมทั้งนั้น
ไม่ว่าจะอาชญากรรม ยาเสพติด ครอบครัว เด็ก คนแก่ชรา คนพิการ คนยากไร้อนาถา
คนจิตเภท ผู้กระทำความผิด ผู้ต้องขังเด็ก เยาวชน ชุมชนแออัด ชายขอบสังคม ฯลฯ
ซึ่งหนูไม่ได้เห็นสิ่งที่มันรื่นรมย์ใจเรย ถ้าไม่เพื่อพ่อกับแม่ หนูกลับตั้งแต่เรียนอาทิตย์แรกแล้ว
มันไม่ได้เรียนยากเพราะใช้สมอง แต่มันใช้หัวใจเรียนด้วย
หนูต้องทำกิจกรรมกับเพื่อนร่วมคณะ เพราะทุกคนก็ต้องทำเหมือนกันหมด
พ่อกับแม่อาจจะแปลกใจที่หนูดื่มเป็น จากแต่ก่อนที่หนูเกลียดคนดื่มเหล้าสุดๆ
หนูต้องอยู่ชุมชนเป็นเดือนๆ ต้องเรียนรู้ที่จะเข้ากับชาวบ้าน
หากใครบอกว่าไม่จำเป็นต้องดื่มเหล้าเป็นก็ได้ คิดผิด
เพราะสังคม ชุมชนชนบท เหล้าเป็นวิธีการเชื่อมมิตรภาพที่เร็วที่สุด
การได้ข้อมูล ได้ความไว้วางใจ การกระชับความสัมพันธ์
แบบวิถีชาวบ้านที่ดีและรวดเร็วคือการดื่มเหล้าเป็น
เพราะเวลาไม่คอยท่าในการจะทำการวิจัยสำรวจข้อมูลปัญหาต่างๆ
หนูเรียนรู้ที่จะช่วยเหลือตัวเอง เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นจากการเรียนนอกตำราสถานที่นี่แหละ
เพราะพวกหนูต้องวางแผนและเอาตัวรอดเป็นหลัก
งั้นไม่สามารถแก้ปัญหาได้หรอก เพราะมันนอกตำราจริงๆ
แล้วหนูก็เริ่มทำกับข้าวเป็นแล้วด้วย แม่คงดีใจ
เพราะหนูต้องอยู่กับแม่บ้านเวลาเข้าชุมชน หรือมีกิจกรรมหมู่บ้าน
คณะหนู พอเรียนๆๆๆๆ มันไม่ได้เหนื่อยที่กายแต่มันเหนื่อยที่ใจ
หนูต้องเรียนที่จะช่วยเหลือด้านมืดของสังคม มันทำให้ปวดหัวมาก
จนปีหลังๆกลายเป็นคนไม่สนโลก เบื่อเรียน เบื่อเพื่อน
เบื่อทุกอย่างกลายเป็นคนรั่วๆไปเลย
แล้วหนูก็ขอโทษด้วยที่แม้ช่วงปีสามปีสุดท้ายจะเรียนไม่หนัก
แต่หนูก็ไม่ได้โทรกลับบ้าน หรือปล่อยให้รอสายนานๆ
หนูไม่ได้เที่ยว หนูไม่ได้กลับดึก หอหนูก็เป็นหอหญิง แถมสี่ทุ่มปิดแล้วออกไมได้
แต่เพราะหนูมัวติดเน็ต คิดเกมส์ ติดเอ็ม ติดโทรศัพท์ ขี้เกียจกินข้าว
จนแม่ต้องมาหาที่หอ แล้วพบว่าลูกแม่โทรมสุดๆ
น้ำหนักเหลือแค่ 37 โล ตาเหมือนหมีแพนด้าเพราะนอนดึกหรือไม่ได้นอน
ห้องรกเป็นรังหมาดีๆนี่เอง จนแม่บอกส่งซักเถอะ เดือนหกร้อยก็ไม่เป็นไร
แถมยังเป็นไข้เลือดออกให้แม่ต้องมานั่งร้องไห้อีก
แม่ต้องมาดูแลหนูที่ห้อง แล้วก็ที่โรงบาล
สิ่งที่หนูเห็น คือแม่ร้องไห้ทุกทีตอนหนูชักอยู่บนเตียง (ขนาดชักยังเห็น)
หนูเห็นแม่ร้องไห้ทุกครั้งที่หมอจิ้มเข็มฉีดยาให้ยาลงไปที่สายน้ำเกลือ
หนูทำหน้าเหมือนจะตายให้ได้เพราะแต่ละครั้งที่ยามันเข้าเส้นเลือดมันปวดสุดแสนจะบรรยาย
เพราะหนูไม่เคยป่วยจนให้น้ำเกลือเลยสักครั้ง หนูรู้ว่าแม่ก็เจ็บ
หนูเห็นแม่ร้องไห้ตอนหนูอาเจียน
หนูเห็นแม่ร้องไห้ตอนที่หนูหงุดหงิด รำคาญแม่ แล้วบอกให้แม่กลับบ้านเหอะ
หนูอยากบอกว่าเห็นแม่ร้องไห้ตอนนั้นแล้วหนูรู้สึกผิดมาก
หนูเลยมาตั้งใจเรียนเทอมสุดท้าย
ถึงหนูจะดร็อปวิชา เศรษฐศาสตร์ เพราะตามไม่ทัน
แต่หนูก็มาเก็บตอนเทอมสุดท้ายได้ตั้งบีแน่ะ
ตลอดเวลาที่หนูอยู่มหาลัย หนูเป็นทั้งเด็กดี เด็กเลว เด็กไม่สนโลก
เป็นมาหมดแล้ว เลยทำให้บางทีแม่ต้องเสียใจ แต่ตอนนี้หนูคิดว่าหนูโตขึ้น
อีกหน่อยถ้าหนูได้งานดีๆใกล้บ้านแล้วหนูจะอยู่ดูแลแม่ทุกวันเลยหนูสัญญา
ถึงพ่อ
พ่อเลือดพ่อนี่แรงจริงๆนะ หนูได้ยินมาจนชินแล้วล่ะ
ก็เพื่อนมักจะบอกหนูว่า "ผู้หญิงอะไรวะมีหนวดด้วย"
แถมหนูยังขี้เกียจซักผ้า เหมือนที่แม่มักจะบ่นพ่อไง
ขนาดมีเครื่องซักผ้าตั้งไว้หน้าหอ
ยังขี้เกียจเอาลงไปซัก หรือขนาดส่งซักหนูยังขี้เกียจเอาลงไปให้แม่บ้านเลย
ต้องส่งตอนหกถึงเจ็ดโมงเช้า บางวันเลยเวลาเค้ามาเคาะเรียก (แน๊ะ มีงี้ด้วย)
บางวันก็ตื่นสาย เอาลงไปให้เค้าตอนเก้าโมงเช้า
จนโดนแม่บ้านต่างด้าวด่าเกือบทุกครั้ง (ขนาดพูดไม่ชัดมันยังด่าเลย)
หนูมักจะโดนเพื่อนล้อเป็นประจำว่าหน้าผากหนูเป็นลานบิน
หนูไม่รู้ว่ามันเถิกเหมือนใคร จนวันนึงถามแม่ แม่บอกว่าก็แกเป็นลูกใครล่ะ
อ้อ.....ลูกพ่อ
พ่อ สัญญากับหนูว่าจะไม่กินเหล้าเพราะพ่อเป็นเบาหวาน
แล้วพ่อก็ไม่กิน (มาก) ตามสัญญา
ถึงเจ๊จะบอกว่าพ่อน่ะแกแล้วหน้าเปลี่ยนเลย แต่หนูว่าพ่อก็ยังหล่อเหมือนเดิม
หนูขอโทษที่ไม่ได้กลับบ้านบ่อยแต่เร็วๆนี้เสร็จภาระกิจ
คงได้กลับไปขี่คอพ่อเหมือนเดิม ตามสัญญา ^^!!
ถึงเจ๊
เจ๊ น้องจะเรียนจบอย่างเป็นทางการแล้วน๊า
เลิกร้องไห้ได้แล้ว แล้วก็ไม่ต้องโทษตัวเองด้วยที่พาครอบครัวมาไม่ได้
เดี๋ยวเดือนพฤศจิกาจะไปรับขวัญหลานนะ
ตลอดหลักสูตรการศึกษามานี่ได้รับความอนุเคราะห์ (แอบขอ) เงินจากเจ๊มากพอสมควร แหะๆ
แต่เจ๊ก็ไม่เคยบ่นเลยซักคำ โทรมาถามตลอดว่าหมดยัง
ถ้าหมดก็สมน้ำหน้า รอเดือนหน้าแล้วกัน ^^!!
สุดท้ายนี้ก็ไม่มีอะไร ก็อยากจะบอกว่ายังรักพ่อแม่พี่สุดชีวิตเหมือนเดิม
พรุ่งนี้ต้องไปซ้อมรับแล้ว
ถึงวันจริง 13 สิงหา ครอบครัวเราจะไม่ได้ไป แต่ไม่เป็นไร
หนูไม่น้อยใจแล้ว เพราะสิ่งต่างๆที่พ่อกับแม่พี่ทำมา
เทียบกับการไม่มางานนี้มันไม่มีผลใดๆเลย
เพราะหากไม่มีทุกคนแล้ว หนูคงไม่ได้มีวันรับปริญญาหรอก
แล้วหนูก็รู้ว่าทุกคนรักและเป็นห่วงหนูเหมือนเดิม
