กาลครั้งหนึ่ง........ความทรงจำ

วันนี้ผิดปกติ

มันเบื่อสุดขีด

นั่งทำงาน

เมื่อวานก็ทำ

พรุ่งนี้ก็ทำ

ตั้งเป้า --- ทำ ----สำเร็จ/ล้มเหลว ----ตั้งเป้า ----ทำ ---สำเร็จ/ล้มเหลว----ตั้งเป้า----

หันกลับมาคิด

ชีวิตทุกวัน.........

ทำเพื่ออะไรกัน

ทนทำไปทำไม

เวลาใครเขา

มีทุกข์ในใจ

เขาทำอะไร

ให้คลายผ่อนลง

ส่วนฉันวาดรูป

เหมือนบ้างมั่วบ้าง

ผิดหวัง อ้างว้าง

ก็วาดลงไป

ต้นเหตุแห่งทุกข์

นั้นคือผู้ใด

วาดเขียนลงไป

คนไหนทำเรา

พอวางดินสอ

วาดเสร็จจึงรู้

ที่ต้องทนสู้

อ้อ......

ทนเพื่อตัวเอง

รู้สึกไม่ค่อยดีเลยวันนี้

อาจเพราะเจอเรื่องไม่ค่อยดี

ก็เลยอยากวาดรูปขึ้นมา

พอมานั่งวาดรูป จับดินสอ

แล้วค่อยหายเศร้าหน่อย

มันได้ยิ้มตอนที่วาดออกมาแล้วไม่เหมือนนี่แหละ

แหะๆๆๆๆๆ

หลายครั้งแล้วที่ทำอะไรแล้วผลออกมามนไม่สำเร็จดั่งหวัง

หรือมีแววว่าจะล้มเหลวกลางคัน

มันทำให้รู้สึกท้อและสับสนว่าจะต้องเริ่มใหม่ยังไง ไปทางไหนดี

หลายครั้งที่ร้องไห้กับการที่หวังให้ใครซักคนหนึ่ง

เป็นที่พึ่งทางใจ ช่วยบรรเทาผ่อนปรนความรู้สึกหดหู่

แต่ใครที่หวังก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น

หรืออาจจะซ้ำเติมให้รู้สึกท้อถอยยิ่งกว่าเดิม

หลายครั้งกับการที่มานั่งปลอบใจตัวเองให้ฮึดสู้

หรือหากำลังใจจากคนรอบข้าง

หรือเล่นเน็ต อ่านหนังสือ ฟังเพลง

แต่ก็ยังคงอยู่ ณ จุดที่มืดมนไม่เห็นหนทางอยู่ดี

สุดท้ายคำปลอบใจก็เป็นแค่

คำปลอบประโลมของ

โลกแห่งความหวังพร่ำเพ้อลมๆแล้ง

เบื่อ สับสน เหนื่อยหน่าย อ่อนล้า

ให้จงคิดว่านั่นไม่ใช่ปัญหา

แต่เป็นอุปสรรคที่ท้าทายตัวเราเอง