วันนี้นั่งอ่านหนังสือ จะว่านั่งหลับก็เป็นได้
ตั้งใจอ่าน แต่อ่านไปอ่านมาชักจะแอบวอกแวกหลุดไปในความฝันทุกที
เลยมานั่งดูเสปชอันเก่า
เจาะจงเลือกวันที่20 สิงหา วันนี้ในปีที่แล้วมาอ่าน
จะได้รู้ว่า ขณะที่วันนี้นั่งเหงาอ่านหนังสือเนี่ย
ปีที่แล้วเวลาเดียวกันนี้เราทำอะไร
มันเป็นข้อดีของการจดบันทึกนี่แหละ
เพียงแต่ว่ามันมีหลายแหล่งที่บันทึก
ตั้งใจว่าวันนึง
มีเวลาอยู่กับตัวเอง จะนั่งรวบรวมบันทึก
แล้วมานั่งปริ้นบันทึกของตัวเองรวบไว้เป็นเล่มๆนึงเลย
20 สิงหาคม 2551 18:33
สอบการแก้ไขผู้กระทำผิดโดยชุมชม + รักเพื่อนนะ
วันนี้น่ะสอบตอนเช้า
การแก้ไขผู้กระทำผิดโดยชุมชน
โจทย์ข้อแรก จงบอกความหมายของการป้องกันอาชญากรรม
และยุทธศาสตร์การป้องกันอาชญากรรมมา
ข้อสอง ให้ยกตัวอย่างข่าวอาชญากรรม
และวิเคราะห์ หาสาเหตุเกี่ยวกับข่าว
โดยนำทฤษฏีทางอาชญากรรมมาใช้อธิบาย
ทีแรกข้อสองเป็นให้เขียนแผนนโยบายจังหวัด
ในการป้องกันอาชญากรรม
แต่นศ.ประท้วงอาจารย์ว่าอาจารย์ยัง
ไม่ได้สอนการร่างแผนงานนโยบาย
อาจารย์จึงเปลี่ยนข้อสองขณะนั้นเรยทันที
ฉัน ??????????
ไม่ได้อ่านเรย หนังสือ
นอนดึก แร้วตอนเช้ามาถึงมอก็ท้องร้อง ไปทานข้าว
กลับมาสอบพอดี
คะแนน สิบคะแนน ข้อละห้า
ถึงฉันจะมั่นใจว่าฉันทำไม่ถูกหรอก
แต่ฉันก็ภูมิใจ ที่.......
ไม่ได้ทุจริตในการสอบ
เพราะฉันเห็น
เห็นเพื่อนๆ หยิบชีทขึ้นมาดูแล้วจดลงกระดาษ
ตอนอาจารย์ออกไปข้างนอกห้อง
เกือบเก้าสิบแปดเปอร์เซนต์ ของทั้งห้อง แอบดูชีท
ฉันเห็น......
สายตาของเพื่อนบางกลุ่ม
มองเพื่อนๆ อย่างเหยียดหยาม ว่าเอาเปรียบ
มองแบบ เห้ย ทำไมทำอย่างนี้ เห็นแก่ตัว ไรประมาณนั้น
ก็สัมผัสได้อ่ะนะ ว่าพวกเค้าจะมีท่าทีกันไง เปนที่รู้ๆกัน
ฉันก็ได้แค่มองอยู่ด้านหลังการกระทำที่.......
แบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายที่แอบดู ก็สุมหัวกันลอกอย่างคึกคัก
ฝ่ายที่อยู่ด้านหน้าซ้ายมือฉัน สามคน
มองดูการกระทำเพื่อน แร้วใช้สายตาประนาม
ห้า ห้า ห้า ฉันเห็นหมดเรยยยย การกระทำเพื่อนๆ
ฉันนั่งดูเพื่อนลอกชีท แต่ไม่ได้คิดไร
ด้านหน้าฉันเป็นศูนย์กลางชีท อยู่ตรงหน้านกน้อย
ทุกคนหันไปดูกันหมดแถบระยะแถวหน้ากะแถวนกน้อย
ฉันหันไปดู สไว กะเจ๊กระแต
เจ๊ทั้งสองยังลอกเรย
ฉันหันไปดูด้านหลัง เรื่องไร มีหรอที่จะไม่ก๊อปปี้พาวเวอร์กัน
ขนาดนางสาวเลคเชอร์ประจำห้อง
ที่ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งยังลอกเรย
หันไปดูซ้ายมือ เพื่อนรุจิเรข เพื่อนรุจิเร๊ข
จดยิกๆ แร้วก็จดยิกๆ
หันไปดูแถวหน้า สายตาประนามเหยียดหยามเพื่อนๆ
ของคุณเธอทั้งสามคนยังคงจ้องมองเพื่อนๆ
หึ หึ มันน่าดูกระสงครามทางสายตา
ฉันรู้ เพื่อนๆทำไม่ถูก
แต่อีกด้านหนึ่ง
ฉันเห็นรอยยิ้มเพื่อน มันคงตื่นเต้นน่าดู
ที่ได้ทำไรตื่นเต้นท้าทาย หัวเราะคิก คิกกัน
แค่นี้ฉันก็ยิ้มไปด้วยเรย เพราะลุ้นกะพวกมัน
นั่งดูเพลินๆ
นกหันมามองกระดาษคำตอบของฉัน
พบว่ามันว่างเปล่า แม้แต่โจทย์ฉันยังงง
นกน้อยขยับแว่นตาแร้วมองหน้า
แร้วถามฉันว่า
ลูกอ็อด...มึงลอกกูนี่สิ
กูได้แต่ยิ้ม เอ้ย ฉันได้แต่ยิ้ม
เออ........
เพื่อนๆที่มันลอกน่ะ ฉันไม่เห็นพวกมันหวงคำตอบเรยซักคน
มีแต่แบ่งคำตอบให้กัน
ฉันเห็นเพื่อนลอกชีทแร้ว
จดใส่กระดาษตัวเอง แร้ววนไปให้เพื่อนที่อยู่
ไกลๆ ลอกอีกทีหนึ่ง
ฝั่งเพื่อนรุจิเรขยิ่งคึกคัก
กระซิบบอกคำตอบกันซะลั่นห้องเชียว
ในขณะที่อีกฝ่าย
ตั้งแต่เรียนปีหนึ่งมา
ฉันเห็นพวกเขามีแต่การแข่งขันกันเรียน
จนลืมคำว่า น้ำใจ
หลายเหตุการณ์พิสูจน์แร้วว่าเป็นยังไง
ขณะที่อีกฝ่าย ลอกชีท แต่มิตรภาพ เต็มห้อง
ถึงพวกเราจะเรียนไม่เก่ง ไม่ใช่หัวเห็ด
เรียนรอดไปวันๆ เป็นวิชาวิชาไป
เรียนมั่งหลับมั่งลอกมั่ง แต่มีความสุขในการเรียน
ไงไม่รู้บอกไม่ถูก
ฉันไม่เห็นคนที่ตกEng คนที่ติดเอฟ กะคนที่ดร็อปเรียน
จะซีเรียสจนเกิดการแข่งขัน
มองเพื่อนว่าเป็นฝ่ายคู่แข่งเรยซักคน
คนเก่งเสียอีกกับดูถูกการกระทำเพื่อน
ถูกต้อง ความสามารถต้องวัดกันที่การกระทำ
แต่ว่า....สมองไม่ได้มีความจำเท่ากันทุกคน
เค้าเรียนด้อยกว่า ตัวเก่งก็นิ่งเสียซิ
แร้วตอบในกระดาษคำตอบของตัวเองนู่น
สายตาเหยียดหยามและการซุบซิบประนามเพื่อน
จงเก็บไป ........
เหอะๆๆ ได้มาอ่านแล้วหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเลย
แล้วก็มีกำลังใจอ่านหนังสือต่อ
เพราะนอกจากอ่านแก้ง่วงแล้ว
ยังบอกถึงความผูกพันคำว่าเพื่อนแน่ะ
แม้วันนี้จบแล้วแยกย้ายกันไป แต่ยังคิดถึงบรรยากาศเหล่านั้นอยู่
และที่สำคัญ
กระตุ้นให้รู้สึกว่าอ่านหนังสือเตรียมตัวก่อนเท่านั้น ได้เปรียบ5555+
ถือเป็นทีสุดเลยค่ะ ^^
แล้วก็ สู้ๆ นะคะ ^^
#1 By ::SaTaN:: on 2009-08-20 19:12