กาลครั้งหนึ่ง........ความทรงจำ

เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา

ได้เจอเหตุการณ์ที่น่าบันทึกไว้เป็นความทรงจำ

อย่างน้อยๆ ก็จะได้เตือนตัวเองว่าไม่ควรประมาท

เป็นวันที่นัดเจอกันกับเพื่อนสมัยมัธยม

แต่ด้วยเงื่อนไขที่ว่านัดเจอกันที่รังสิต

เพราะเพื่อนมาพักที่รังสิต

สถานที่นัดเจอกันจึงเป็นฟิวเจอร์

เรียกว่านัดปล่อยแก่ เพราะอายุอานามก็... .นะ....

พอตอนเย็นแยกย้ายกันกลับ

เราก็ไปทำธุระต่อเลย

นั่งรถตู้ไปธัญญะ คลองสิบสอง

ทุกทีเราไปแต่กลางวันน่ะ เลยคิดว่าจำได้

แต่ลืมคิดว่าทางมันมืด

รู้สึกว่ามันเลยไปแล้ว

ก็เลยบอกว่าจอดตรงคลองสิบสอง

เค้าบอกคลองสิบสามแล้วตอนนี้

ใจหายวาบเลย

แต่เค้าบอกว่าเลยยูเทิรน์มาไม่ไกล เดินไม่ไกลมาก

เราเลยลงรถ

แล้วก็รีบเดิน

ทางมืดมากเปลี่ยวด้วย

ถนนเส้นรังสิต นครนายกนี่มีอาชญากรรมโชกโชน

ยิ่งคิดยิ่งกลัว รีบวิ่งมาตรงที่เค้าขายพวงมาลัยข้างทาง

ด้วยความเคยชิน ก็เลยยิ้มให้คนที่อยู่ที่ร้านสองสามคนแก้เขิน

ก็มีคนยิ้มตอบ คงสงสัยว่าเราไปไหนมา

 เราก็เลยพูดว่าลงรถตู้เลยค่ะ

แล้วพอเดินได้สักพัก

ก็ถึงร้านขายพวงมาลัยอีกร้าน

เพราะข้างทางจะมีร้านขายพวงมาลัยเรียงกัน

ทุกๆ ร้อยเมตร

พอเดินได้ซักพัก 

ก็มีหมามาขวางทางเดินซะงั้น

แถมยังเห่าอีก

ทำให้เราไปไม่ได้เพราะกลัวหมากัด

น้องคนที่ขายพวงมาลัยร้านใกล้ๆ ก็มาไล่ให้เรา

แต่เราก็ไม่กล้าไปต่ออยู่ดี

เพราะเริ่มไม่มีร้านขายพวงมาลัย

เริ่มเป็นที่เปลี่ยวแล้ว

โทรหาใครก็ไม่ติด ฝนก็จะตก

ซักพักก็มีป้าคนนึง

จำได้ว่าเป็นป้าคนที่อยู่ที่ร้านขายพวงมาลัยที่เรายิ้มให้

เค้าบอกว่าหนูจะไปไหนเหรอ

เราก็บอกว่าไปบ้านป้าพร

เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวจะไปส่ง

เราเห็นว่าป้าท่าทางใจดีเลยขึ้นไปด้วย

เพราะคลองสิบสองก็อยู่ไม่ไกลแล้ว ประมาณห้าร้อยเมตร

สักพักป้าก็มาส่งถึงที่

เราก็ขอบคุณป้าแล้วก็รีบวิ่งเข้าบ้าน

คิดว่าจะไม่บอกใครเรื่องนี้เดี๋ยวโดนดุที่กลับค่ำ

แต่เช้ามาโดนป้ามาถาม

เพราะมีคนมาบอกว่ามาส่งหนูตอนเย็น

แล้วคนที่มาส่งเราน่ะ

หลานเค้าถูกฉุดไปข่มขืนตรงบริเวณที่เราเดินนั่นแหละ

ได้ฟังแล้วใจหายวาบเลย

ถ้าป้าคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงที่ที่เราลงรถคืนนั้น คง......

เฮ่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ